Yazar: ferexs

Hiç düşündünüz mü, hayatınızda sürekli “meli/malı” kalıplarına bağlı kalmanın hayatınızdaki etkilerini?
Kendimize ve başkalarına koyduğumuz bu “olması gereken” kurallar, bazen bizi gerçek potansiyelimizden alıkoyabilir.
“Başarılı olmalıyım.”
Peki ya başarısızlık da bir adım olarak kabul edilseydi? Her hata, yeni bir öğrenme fırsatına dönüşseydi? Belki de başarı, yalnızca mükemmellik değil, cesaretle ilerlemekti.
“Hayat daha adil olmalı.”
Ama ya adalet, her zaman bizim beklediğimiz gibi işlemeseydi? Belki de adaletsizlik, bizi daha güçlü ve daha bilge biri yapacak bir öğretmendi.
“Partnerim her zaman ne hissettiğimi anlamalı.”
Ama ya anlamak yerine, birlikte öğrenmeye çalışmak daha derin bir bağ kurmayı sağlasaydı? Belki de anlaşılmak zorunda kalmamak, aslında bizi birbirimize daha yakınlaştıran bir şeydi.
“Çocuğum her zaman mutlu olmalı.”
Belki de mutluluk sadece tek bir duygu değil, duyguların hepsiyle büyümekti. Çocuğumuzun üzüntüsüne, öfkesine ve neşesine yer açmak, onun sağlıklı bir şekilde gelişmesine katkı sağlardı.
“Meli/malı” kalıplarını yumuşatmak, bizi bir adım daha özgürleştiriyor.
Yaşamda neyin gerçekten “gerektiği”ni sorgulamadan, bazen sadece “ne oluyorsa o” kabul etmenin gücünü keşfetmek ne kadar rahatlatıcı olabilir?
Belki de hayat, en çok hiçbir şeyin “zorunda” olmadığını fark ettiğimizde güzeldir.

.

Hayatın içinde kaybolmuş hissettiğimiz zamanlar oluyor, değil mi? O kadar yoruluyorsun ki, bir an her şeyin anlamını kaybetmiş gibi geliyor. Ama bazen, en karanlık anlarımızda, beklenmedik bir şekilde bir ışık beliriyor. İşte Çocuk, Köstebek, Tilki ve At bu anları çok güzel anlatıyor. Dört karakterin birbirlerine olan sevgisi, desteği, kaybolmuşken bile birbirlerini bulma çabaları… Tam olarak ihtiyacımız olan şey.
Bir yerde, Köstebek şöyle diyor:
“Herkesin biraz kaybolması normaldir. Ama birileri seni bulduğunda, kaybolmuş olman önemli değildir.”
O kadar doğru ki… Bazen kaybolduğumuzu düşünürken, aslında bir yolculuğa çıkmış oluyoruz. Bizi bulacak birinin olduğunu bilmek, aslında hayatı yaşanabilir kılıyor. Hepimiz kayboluyoruz, belki de bulmak için…

Bazen, kendini kaybettiğini düşündüğünde, aslında bir adım daha yaklaşıyorsun. Belki de kaybolmak, bulmak için ilk adımdır. Bu hikâyenin bana kattığı en değerli şey, yalnız olmadığımı fark etmek oldu. Ne olursa olsun, o dostlar hep yanımızda. Kendini bulmak, bazen en çok kaybolduğunda başlar.
Kitabı ve animasyonu izleyerek bu dört dostun yolculuğuna siz de katılabilirsiniz. Her iki haliyle de insan ruhunun derinliklerine inen, hayatın anlamını sorgulatan bir deneyim sunuyor. Eğer bir yolculuğa çıkmaya hazırsanız, bu kitap ve animasyon tam size göre.

Hayatımızın ilk yıllarında, göbek bağımız bizlere fiziksel hayatta kalma için gerekli olan her şeyi sağlar. Fakat bir noktada, bu bağın kesilmesi gerekir. Tıpkı göbek bağının fiziksel olarak kesilmesi gibi, duygusal olarak da bağımlı olduğumuz kalıpları, aile baskılarını, geçmiş travmalarını ya da dışsal onay arayışlarını bir noktada kesmek gerekiyor. İşte bu, duygusal bağımsızlığımıza, ayrışmaya doğru attığımız en önemli adımdır.
🌿 Göbek bağını atmak sadece geçmişi geride bırakmak değil, ayrışarak aynı zamanda kendi kimliğimizi bulmaya, duygusal sağlığımızı inşa etmeye, yönelik bir yolculuktur. Bu yolculuk bazen zorlu olsa da, kendi içsel gücümüzü, kaynaklarımızı keşfetmek için anlamlı olabilir..

Hayat bazen bizi hızla ileriye sürükler.
Ama ruh… her zaman o hızda yetişemez.
Durmak, beklemek, iç sesi yeniden duymak gerekir..

Benim için bir durup düşünme anıydı…Kim bilir, belki siz de ihtiyacınız olan yerinden dokunursunuz.

Öz değer, her birimizin içsel gücünü, potansiyelimizi ve kendimize olan inancımızı şekillendiren temel bir kavramdır. Kendimizi değerli hissettiğimizde, hem içsel dünyamız hem de dışarıdaki ilişkilerimiz daha sağlıklı bir hal alır.

Peki, siz kendinizi ne zaman gerçekten değerli hissettiniz? Öz değerinizin hayatınızdaki etkilerini fark ettiğinizde, hayatınız nasıl değişir?